کاربرد فناوری الکترومغناطیسی در تشخیص و مقابله با پهپاد

1. سیگنال کنترل تداخل: با انتشار امواج الکترومغناطیسی با فرکانس مشابه یا نزدیک به فرکانس کنترل پهپاد، سیگنال کنترلی که توسط پهپاد دریافت می‌شود می‌تواند تداخل داشته باشد و باعث از دست رفتن کنترل یا فرود اضطراری آن شود. به عنوان مثال، سیستم فریب ناوبری پهپاد بر اساس این اصل است و یک سیگنال ناوبری قوی‌تر از کنترل از راه دور به پهپاد ارسال می‌کند تا پهپاد را به دور شدن از هدف سوق دهد.
2. آسیب به قطعات الکترونیکی: امواج الکترومغناطیسی با شدت بالا می‌توانند مستقیماً به قطعات میکروالکترونیکی روی پهپاد آسیب برسانند و باعث شوند پهپاد به درستی کار نکند.
3. اثرات حرارتی و الکترومغناطیسی: هنگامی که امواج مایکروویو با قدرت بالا بر روی پهپادها عمل می‌کنند، اثرات حرارتی، اثرات الکترومغناطیسی و اثرات غیرخطی ایجاد می‌کنند که باعث آسیب یا تداخل در تجهیزات و قطعات الکترونیکی پهپاد می‌شود.
4. تشخیص رادار: سیستم‌های راداری جدید می‌توانند در طراحی سیگنال، الگوریتم‌های پردازش سیگنال، سرکوب نویز زمینی و غیره پیشرفت‌هایی داشته باشند تا عملکرد تشخیص پهپادها را بهبود بخشند.
5. نظارت بر سیگنال‌های رادیویی: از ویژگی‌های طیفی سیستم کنترل پرواز پهپاد و سیستم انتقال تصویر برای تجزیه و تحلیل و تحقق تشخیص و شناسایی پهپادها استفاده کنید. به عنوان مثال، فناوری TDOA و فناوری AOA که قبلاً ذکر شد، از سیگنال رادیویی نظارتی برای تعیین موقعیت دقیق هواپیما استفاده می‌کنند.
6. تداخل الکترومغناطیسی طبیعی: پدیده‌هایی مانند رعد و برق در محیط طبیعی نیز می‌توانند بر پهپادها تأثیر بگذارند، به خصوص زمانی که سیستم‌های آنتن آنها شکننده هستند، که ممکن است باعث آسیب به قطعات الکترونیکی شود.

به طور کلی، در کاربردهای عملی، فناوری تداخل الکترومغناطیسی باید عوامل مختلفی را در نظر بگیرد. به عنوان مثال، برندها و مدل‌های مختلف پهپاد ممکن است از فرکانس‌های سیگنال کنترلی متفاوتی استفاده کنند، بنابراین لازم است تجهیزات تداخل الکترومغناطیسی طراحی شود که بتواند با فرکانس‌های متعدد سازگار شود. در عین حال، لازم است محدوده و شدت تداخل کنترل شود تا از تأثیر غیرضروری بر سایر تجهیزات اطراف جلوگیری شود.